© 2017-2018 Empathia Sp. z o. o. Wszelkie prawa zastrzeżone

Klauzule niedozwolone w umowach polisolokaty

 

Na pewno wiele razy podczas wyszukiwania informacji w Internecie na temat posiadanej polisolokaty czy możliwości walki o odebrane przez Towarzystwa Ubezpieczeniowe oszczędności spotkaliście się Państwo z określeniem ,,klauzula niedozwolona”. Co oznacza informacja, że pewne postanowienia umowy zostały uznane za niedozwolone i nie wiążą konsumenta?

 

Wszelkie wątpliwości w tej sprawie jest w stanie rozwiać art. 385 Kodeksu Cywilnego, który wskazuje przesłanki i skutki uznania klauzuli za niedozwoloną.

 

W myśl art. 385 1§ 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

 

Jednakże, aby zakwalifikować dane postanowienie jako niedozwolone muszą zostać spełnione kumulatywnie cztery warunki:

  1. umowa musi być zawarta z konsumentem,

  2. postanowienie umowy nie zostało uzgodnione indywidualnie,

  3. kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy oraz

  4. sformułowane w sposób jednoznaczny nie dotyczy głównych świadczeń stron.

Zgodnie z art. 221  Kodeksu Cywilnego za ,,konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową”, np.: zawarcie przez konsumenta umowy ubezpieczenia na życie i dożycie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym.

 

Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.
(Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie, XVI C 2884/16 z dnia 18 lipca 2017 r.)

 

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego  z dnia 13.08.2015r., sygn. I CSK 611/14 przez działanie wbrew dobrym obyczajom należy rozumieć wprowadzenie do wzorca klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową stron. Rażące naruszenie interesów konsumenta oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję na jego niekorzyść praw i obowiązków wynikających z umowy.

 

Zwrot ,,główne świadczenie stron” nie zostało w polskim systemie prawnym zdefiniowane. Zgodnie z poglądami doktryny główne świadczenie stron oznacza elementy konstrukcyjne umowy bez których uzgodnienia nie doszłoby do jej zawarcia, np.: zapłata ceny.

 

Postanowienia umów uznane za klauzule niedozwolone nie wiążą konsumenta z mocy prawa. Oznacza to, że dany zapis nie obowiązuje i nie wywiera żadnych skutków prawnych. Nie jest to jednak równoznaczne z nieważnością całej umowy, a jedynie konkretnego jej zapisu.

 

Sprawy o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone należą do właściwości Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów. Powództwo może wytoczyć każdy, kto według oferty pozwanego mógłby zawrzeć z nim umowę zawierającą postanowienie, którego uznania za niedozwolone żąda się pozwem. Odpis prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo sąd przesyła Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który prowadzi rejestr klauzul niedozwolonych.

 

Jeśli zawarłeś umowę polisolokaty, której postanowienia nie zostały uzgodnione indywidualnie, a także kształtują Twoje prawa w sposób sprzeczny z zasadami życia społecznego rażąco naruszając Twoje interesy możesz wnieść powództwo o uznanie wzorca umowy za niedozwolony i domagać się uznania tego zapisu za nieważny. 

udostępnij na facebook'u
udostępnij na twitterze
Please reload

Ostatnie posty
Please reload

Archiwum
Please reload

Wyszukaj wg tagów
Please reload