© 2017-2018 Empathia Sp. z o. o. Wszelkie prawa zastrzeżone

Wina lekarza i szpitala. Błąd sztuki lekarskiej.

 

Lekarz może ponosić odpowiedzialność tylko w razie winy, nie może odpowiadać za brak rezultatu oraz za ryzyko leczenia.

 

Gdy lekarz poinformował w sposób właściwy i rzetelny pacjenta o planowanej operacji/zabiegu i pacjent wyraził zgodę na leczenie, to lekarz nie odpowiada za ryzyko rezultatu – chociaż oczywiście powinien uczynić wszystko, aby zamierzony rezultat osiągnąć.

 

Wina lekarza zachodzi w momencie, gdy można mu postawić zarzut – analizując sytuację zarówno obiektywnie jak i subiektywnie – niewłaściwego prowadzenia procesu leczenia. Na pojęcie winy składają się dwa elementy:

 

Po 1 – obiektywne: naruszenie obowiązujących reguł medycznych, naruszenie podstawowych zasad wiedzy medycznej oraz doświadczenia zawodowego.

 

Po 2 – subiektywne: niedbalstwo, umyślne działanie bądź zaniechanie, niedołożenie należytej staranności.

 

W judykaturze rozróżnia się również podział na:

 

- winę dotyczącą techniki medycznej (jest to na przykład: brak wiedzy lekarza pomimo profesjonalnego charakteru wykonywanego zawodu wiążącego się z wymogiem posiadania najwyższych kwalifikacji; niedbalstwo, niechlujstwo czy nieuwaga),

 

- winę niedotyczącą techniki medycznej (jest to na przykład: brak rzetelnego powiadomienia pacjenta o wszelkich skutkach oraz konsekwencjach wynikających z przeprowadzanego zabiegu/operacji; zaniedbanie chorego; brak stałego nadzoru nad pacjentem co w konsekwencji doprowadziło do szkody u pacjenta; podjęcie zabiegu o zbyt dużym ryzyku w porównaniu do zamieszonych korzyści).

 

Zdecydowanie winę lekarzowi można przypisać również w momencie pozbawienia pacjenta szansy wyleczenia na skutek : braku należytej staranności, zaniedbania, błędu diagnostycznego w wyniku niechlujstwa, niestaranności lub szeroko pojętej nieostrożności w działaniu oraz diagnostyce. Winę lekarza stanowi również niepodjęcie działań w celu przeprowadzenia istotnych badań wstępnych czy braku umiejętności praktycznych. Należy również wskazać, że przeprowadzenie badań wstępnych, ale w niewłaściwy sposób – i następnie opieranie się na nich przy wyborze procedury leczenia, również świadczy o możliwości pociągnięcia lekarza do odpowiedzialności na zasadzie winy.

 

Powyższe przesłanki wynikają z art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który stanowi, że lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz należyta starannością. W stosunku do lekarza nie stosuje się zwykłych standardów – od niego wymaga się staranności ponadprzeciętnej, z uwagi na przedmiot jego zabiegów i skutki. Orzecznictwo – jako błąd sztuki lekarskiej definiuje czynność polegającą na diagnozie lub prowadzeniu terapii, która jest niezgodna z najnowszą wiedzą medyczną obowiązującą w danym czasie oraz kraju. Błąd sztuki lekarskiej jest kategorią całkowicie obiektywny. Błąd jako przejaw naruszenia ostrożności w postępowaniu medycznym jest przesłanką decydującą o realizacji znamion nieumyślnego typu przestępstw przeciwko zdrowi i życiu, a w konsekwencji o bezprawności czynu.

Niezależnie od powyższego – winę lekarza na etapie postępowania sądowego musi udowodnić pacjent – zgodnie z art. 6 k.c., który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Dowodem są fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i domniemanie faktyczne. 

udostępnij na facebook'u
udostępnij na twitterze
Please reload

Ostatnie posty
Please reload

Archiwum
Please reload

Wyszukaj wg tagów
Please reload